"Those were the days…"
Er zijn maar weinig popgroepen geweest die voor de ontwikkeling van de Nederlandse popmuziek zoveel hebben betekend als The Cats. Met hun melodramatische muziekstijl, gekenmerkt door de vibrato van zanger Piet Veerman, hebben zij de harten veroverd van miljoenen fans in binnen- en buitenland. In eigen land hebben The Cats bijna veertig Top 40 hits op hun naam staan, waaronder negentien Top 10-noteringen en vijf nummer-1 hits! Nog steeds genieten honderdduizenden muziekliefhebbers dagelijks van de onvergetelijke klanken van Why, Lea, Marian, Where Have I Been Wrong, Vaya Con Dios, Let’s Dance en Be My Day. Allemaal hits van The Cats uit de roerige jaren zestig en zeventig, toen de Volendamse palingsound haar hoogtijdagen vierde.
Het verhaal van The Cats laat zich lezen als een spannend jongensboek. De groep begint in 1962 als The Mystic Four, een naam die wordt veranderd in The Blue Cats en uiteindelijk in The Cats. Vanaf 1965 speelt het Volendamse kwintet, dat bestaat uit Arnold Mühren, Cees Veerman, Piet Veerman, Jaap Schilder en Theo Klouwer, een steeds belangrijkere rol op het Nederpoptoneel. Daarbij krijgen The Cats alle steun van piraatzender Radio Veronica. "Jongens, er is weer paling!’ klonk het regelmatig in ons pand," herinnert Lex Harding zich. "Paling betekende steevast dat The Cats er waren om hun nieuwe plaat te promoten. De relatie tussen Veronica, The Cats en Volendam, was vriendschappelijk en heel hecht. The Cats dat was Volendam en Volendam was Veronica!"
Het kenmerkende geluid van The Cats wordt bepaald door de enigszins weemoedige melodieën en de harmonieuze vocalen. Veronica-discjockey Joost den Draaijer bedenkt er een naam voor: palingsound! In december 1966 scoren The Cats met What A Crazy Life hun eerste echte hit. De single behaalt een 16de plaats in de Top 40. Twee jaar later breken The Cats door naar een groot publiek. Dat gebeurt met de single Times Where When, die een tweede plaats in de Top 40 bereikt. Het is de eerste van een niet aflatende stroom van hits. Ook buiten de Nederlandse grenzen vieren The Cats grote successen, tot zelfs in Indonesië, Suriname en de Verenigde Staten aan toe.
Eén van de grootste hits die The Cats in de jaren zeventig scoren, is One Way Wind. Deze midtempo ballad wordt als strijdlied geadopteerd door het Nederlands Elftal, dat in 1974 tijdens het WK Voetbal in Duitsland een serieuze gooi doet naar de wereldtitel. Vóór iedere wedstrijd draait coach Rinus Michels het bandje met One Way Wind in de spelersbus. Maar op de dag van de finale is het bandje zoek. Géén One Way Wind voor Oranje. En ook géén wereldtitel…
In 1973 vertrekken The Cats naar de Verenigde Staten waar met de Amerikaanse producer Al Capps het album Love In Your Eyes wordt opgenomen. Hoewel de plaat hier de hits Rock & Roll (I Gave You The Best Years Of My Life) en Be My Day voortbrengt, blijft een Amerikaanse doorbraak uit. Op dat moment besluiten The Cats het voor gezien te houden. Maar nog geen jaar na het eerste afscheidsconcert in Purmerend keren de Volendammers alweer terug in de hitparade én op het podium. The Cats zijn succesvol met hits die veelzeggende titels hebben als Hard To Be Friends en We Should Be Together. Ze vormen de voorbode van het definitieve afscheid. Dat afscheid lijkt zich aan te dienen in 1980, wanneer The Cats met The End Of The Show een laatste Top 10-hit weten te scoren. De Volendamse groep vindt het welletjes geweest. Maar weer is het niet voorbij. In 1983 scoren The Cats een volgende hit met La Dilligence. Opnieuw staat de groep volop in de belangstelling, niet in de laatste plaats dankzij de door Veronica uitgezonden televisiedocumentaire The Story Of The Cats. Niettemin lijken de gouden jaren van The Cats voorbij. Dus kondigt de groep in 1985 haar definitieve einde aan. Piet Veerman start een succesvolle solocarrière en Arnold Mühren begint een eigen platenstudio. Ook de andere leden van The Cats zoeken los van elkaar hun eigen weg in de maatschappij.
Maar het blijft kriebelen. Dus komen The Cats in 1994 weer bij elkaar, zij het zonder Piet Veerman, en wordt met hulp van onder anderen Jan Akkerman en Flaco Jiminez het album Shine On opgenomen. De plaat levert The Cats een bescheiden succesje op maar een vervolg zit er niet in. Voor de vierde keer nemen The Cats afscheid van hun trouwe publiek. In de jaren die volgen blijven alle fans hopen op een reünie van hun favoriete groep, ook wanneer hen op 8 februari 2001 het droevige nieuws bereikt van het overlijden van drummer Theo Klouwer. Maar het verdriet om de dood van Theo versterkt bij hen de hoop op een reünie. Een hoop die in maart 2006 wordt beloond, wanneer The Cats aankondigen nog één keer bij elkaar te komen. Samen met Marco Borsato’s vaste producer en tekstschrijver John Ewbank nemen Arnold Mühren, Cees Veerman, Jaap Schilder én Piet Veerman twee gloednieuwe nummers op, te weten Those Were The Days en The Best Years Of My Life. Beide nummers worden op single uitgebracht en komen te staan op het verzamelalbum Those Were The Days, dat een prachtig en compleet overzicht biedt van de succesvolle carrière van The Cats.
De duizenden fans zijn dik tevreden. Want ook in 2006 kunnen zij volop genieten van de palingsound van The Cats. En is het niet zo dat een kat negen levens heeft…
|
|
