David Jones veranderde zijn naam in David Bowie in 1966, toen een andere Davy Jones, namelijk die van The Monkees, een grote ster werd. Het was zeker niet de laatste verandering in zijn carrière. Bowie paste zich continu aan, aan heersende trends en mode, of beter gezegd, hij veranderde waardoor nieuwe trends en mode ontstonden.

Eind jaren zestig was hij een music-hall entertainer, daarna een hippie singer/songwriter, vervolgens ging hij van proto metal, naar pop/rock en met “Ziggy Stardust” in 1972 was hij een van de pionieren van de glam rock, de enige die ook succes boekte in de Verenigde Staten. Vervolgens ontdekte Bowie de soul, creëerde hij de avant-pop en maakte hij samen met Brian Eno elektronische muziek, wat leidde tot de dancepop begin jaren tachtig met “Let’s Dance”. Wat niet veranderde, was de invloed en innovatieve gave van Bowie. Hij stond aan de basis van genres als punk, new wave, goth rock, new romantics en elektronica.

Bowie richtte zich pas volledig op muziek na het succes van ‘Space Oddity’, de hit van het album “Man Of Words, Man Of Music”. Een album dat Bowie uitbracht om zijn theatergroep, het Beckenham Arts Lab, te financieren. Het werd later opnieuw uitgebracht onder de naam “Space Oddity”.

Ondertussen had Bowie zijn beroemde incarnatie Ziggy Stardust ontwikkeld. Een androgene, biseksuele rockster van een andere planeet. Bowie verfde zijn haar oranje en trok vrouwenkleding aan om publiciteit te genereren. “Ziggy Stardust” werd een sensatie, mede door zijn theatrale optredens.

Na “Pin Ups”, een album vol covers, kwam er een onverwacht einde aan de samenwerking met zijn band The Spiders from Mars. Bowie trok zich terug uit de schijnwerpers en begon te werken aan een muzikale interpretatie van George Orwell’s 1984. Hiervoor kreeg hij echter geen toestemming en daarom veranderde hij de titel in “Diamond Dogs”. Een uitgebreide tour volgde, met onder meer vijf optredens in Philadelphia, waar het livealbum “David Live” werd opgenomen.

Tijdens de “Diamond Dogs” tour raakte Bowie gefascineerd door soul muziek. Op “Young Americans” is de verandering goed te horen. Bowie omschreef het zelf als plastic soul. “Station To Station” was duisterder en meer avant-garde. Bowie verhuisde van Los Angeles via Londen naar Berlijn. Daar woonde en werkte hij samen met Brian Eno. Geïnspireerd door Duitse elektronische muziek ontstond “Low”, een mix van pop, elektronica en avant-gardistische technieken. Datzelfde jaar, 1977, bracht Bowie ook “Heroes” uit. Bovendien droeg hij bij aan Iggy Pop’s comeback album en ging hij mee als toetsenist op zijn tour. En alsof dat nog niet genoeg was, pakte Bowie ook zijn acteercarrière weer op.

Het dubbelalbum “Stage” was afkomstig van de extensieve tour die volgde op de albums “Low” en “Heroes”. In 2005 brengt EMI “Stage” opnieuw uit, net als “David Live”. De nummers zijn opnieuw gemixt en teruggebracht naar de oorspronkelijke volgorde op de setlist. De nieuwe versie van “Stage” bevat bovendien de nog niet eerder uitgebrachte nummers ‘Be My Wife’ en ‘Stay’.

Na grensverleggende muziek en baanbrekende optredens, volgden met de release van “Lodger” ook innovatieve video’s. “Scary Monsters” zette deze trend voort en ‘DJ’, ‘Fashion’ en ‘Ashes To Ashes’ waren mede verantwoordelijk voor de opkomst van MTV. Met ‘Let’s Dance’ en ‘China Girl’ haalde Bowie de top tien, dankzij de stijlvolle, vernieuwende video’s.

In de jaren tachtig hield Bowie zich meer bezig met acteren. Hij speelde onder meer in theatershows op Broadway, de horrorfilm “The Hunger” en “Christine F”, waarvoor Bowie ook de soundtrack verzorgde. Datzelfde deed hij in 1986 voor de film “Labyrinth”. Tussendoor maakte Bowie een duet met Queen, ‘Under Pressure’, bracht hij het album “Tonight” uit en speelde hij samen met Mick Jagger ‘Dancing In The Street’ op het Live Aid festival.

Na een korte periode in de gitaarrockformatie Tin Machine keerde Bowie in 1993 terug als soloartiest met het soulvolle album “Black Tie, White Noise”. In 1995 herenigde hij zich met Brian Eno voor het industrieelachtige “Outside”. Om de hype rond het album te versterken en ook een jonger publiek aan te spreken, tourde Bowie samen met Nine Inch Nails. “Earthling” uit 1996 kreeg positieve recensies, maar trok weinig publiek. Met “Hours” zette hij dat recht, het album werd zowel door pers als publiek uitermate gewaardeerd.